Άσε τα μπαρ, άσε τη ροκ & άκου μπαρόκ

Λίγο οι μέρες που διανύουμε, λίγο ο αδιόρθωτος καιρός, είπα να ακούσω baroque. Προς Θεού μην πάει το μυαλό σας στο…μπααα…ροκ ή στο Τουρκο-μπαρόκ, μα και στο’Roccoco’, (τώρα και στην Πάχη Μεγαρίδος)! Ομιλώ για το light της κλασσικής μουσικής. Κάποιος μου είπε απαξιωτικά μία φορά   ’α, ακούς και Βιβάλντι’; Ναι απάντησα με την ουρά στα σκέλια. Στην πορεία όμως, σε κάτι εκρήξεις που παθαίνουμε στο διάβα των χρόνων, απενοχοποιούμε ακόμα και τις σαπουνόπερες και ομολογεί κανείς τούτο ‘Θαύμαζα κι εγώ την Αλέξις Κόλμπι της Δυναστείας!’

… και αφού ο Χριστιανός (καίτοι Καθολικός) έγραψε και για τις  ’4 εποχές’, ε με καλύπτει 12 μήνες τον χρόνο, κάτι σαν Ασφάλεια ας πούμε.

Θέλω, λοιπόν, να σας προτρέψω να αφεθείτε όποτε νιώσετε δυνατά και βαθιά συναισθήματα σαν τη λύπη, τον πόνο, την ανάγκη της φυγής, την ανάγκη να βιώσετε την απόρριψη, να χαθεί τε μέσα στο αερικό ή κι ακόμα να δείτε τ΄ αστέρια (Banalité)! Ακούστε Bach, ακούστε Vivaldi, γκουγκλάρετε τη λέξη oboe και ψάξτε τα σκονισμένα κοντσέρτα του Alessandro Marcello, του Tomaso Albinoni ή σηκώστε ψηλά το κεφάλι ακούγοντας τον πομπώδη Händel (… Γερμανοξόν)! Αν οι Ιταλοί ή οι Γερμανοί σας φαίνονται κάπως χαλαροί, αφεθείτε στα σίγουρα χέρια των Γάλλων προ-κλασσικών. Εκείνοι που πάμφτωχα εκτός των αυλών των Γάλλων Βασιλέων έγραφαν γι’αυτούς! Για τις γιορτές τους! Για τους γάμους ή για τις εκστρατείες τους. Jean-Baptiste Lully & Michel Richard Delalande. Να δύο προτάσεις για μία ομαλή ‘εισαγωγή’ στο Γαλλικό Μπαρόκ. Και, αν ζορίζεστε να φτιάξετε εικόνες, τότε ο λυρισμός της Γαλλικής ταινίας ’Τous les matins du Monde’ (Όλα τα πρωινά του Κόσμου,1991) θα σας δώσει μία εικόνα της εποχής. Όλα αυτά βγαλμένα από εικόνες του νου, αλλά και της ψυχής για το baroque (1600-1750). Σκοπός του είναι πρωτίστως να εντυπωσιάσει, καθώς και να εξυψώσει τον άνθρωπο μέσα από τα πάθη και τα συναισθήματά του. Κι αν δεν σας βγαίνει το συναίσθημα …  κρατήστε το πάθος(;)

Κείμενο: Γαλαντής Λουκάκης 😉
Πίνακας: Καραβάτζιο

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Άσε τα μπαρ, άσε τη ροκ & άκου μπαρόκ

  1. Και μιας που διανύουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα το κορυφαίο για εμένα της εποχής «Τα κατα Ματθαίον Πάθη» του Bach. Εξαιρετική εισαγωγή και εναλλαγές χορωδίας -κεντρικών προςώπων. Αγαπημένη άρια το «Blute nur, du liebes Herz».
    Δεύτερη κατά σειρά επιλογή το «stabat mater» του Pergolesi. Το Θείο Πάθος σε όλο του το μεγαλείο.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *