Ο αχός της μάχης

Σα λογοτέχνης σε συγγραφική δυστοκία δε βρίσκω την άκρη στο νήμα.
Συγκεχυμένες σκέψεις για τις σχέσεις γύρω μας,
γι΄ αυτές που πετυχαίνουν,
γι΄ αυτές που μαζί αμφισβητήσαμε.

Και σκέψεις για εμάς.
Αχ εμείς. Σ΄ έναν αμείλικτο πόλεμο προσωπικοτήτων,
σ΄ έναν αγώνα σωστού και λάθους,
για την επικράτηση του δυνατότερου, του ικανότερου, του πιο πετυχημένου,
σε μια αέναη μάχη για την κυριαρχία

… στ΄ αυτιά μου τώρα μόνον ο αχός της.
Μια μάχη δίχως νικητές και δίχως τρόπαια.

Εμείς, οι θριαμβευτές του πόνου,
κληρονομήσαμε πληγές που μοιάζουν ευκαταφρόνητες
σε σχέση με την απουσία την ίδια
γιατί εκείνη κάνει το μυαλό να μεταμορφώνει τον περασμένο χρόνο σε μυσταγωγία.

Και θέλω ξανά να τη ζήσω.
Ξανά γιατί μονάχα αυτή καταφέρνω τις νύχτες να θυμάμαι
κι όλο ξεμακραίνω από την άκρη του νήματος.

Πανάθεμά με.
Ξεμακραίνω …

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *