ΠΑΤΜΟΣ

Σφουγγάρια τα δύο μου μάτια
Νοτισμένα απο την αλμύρα της θάλασσας

Φυλακισμένοι ήχοι απο κοχύλι που έχει
ξαπλώσει απαλά στο βυθό της
Ακουμπώντας το στο αυτί, σε ταξιδεύει σε καλοκαιρινές περιπέτειες

Κορμιά σμιλευμένα, στεγνά, αλατισμένα απελευθερώνονται απο το ζυγό των ρούχων
Η καθε πτυχή τους κραυγάζει για μια μικρή επανάσταση ενάντια στα πρέπει της μεγαλούπολης
Γεμίζουν οι ουρανίσκοι απο ζουμιά καλοκαιρινών καρπών και οι μυρωδιές απο την εξοχή κατακλύζουν τα ρουθούνια
Λεηλατούν τις αισθήσεις

Οι κόκκοι άμμου χαϊδεύουν τις παλάμες
Σκαρφαλώνουν στο λαιμό και καταλήγουν στα μαλλιά για να φωλιάσουν
Ο ήλιος ζεσταίνει τα μάτια
Τα προφυλάσσω
Κρύβουν τόσες εικόνες που δε θέλω να τις ξεθωριάσει

Και όταν ο καιρός φέρει το χειμώνα
τα σφουγγίζω
από τις σχισμές εμφανίζονται ζεστές σταγόνες αναμνήσεων
Προσάναμμα για μια κρύα νύχτα


Γράφει η Εύη Δόβελου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *