Τουρκία ξανά

11999264_10207971144139474_2115613947_o
Παλιά οι συνάδελφοι με αποκαλούσαν Λάκη Τουρκάκη (από το Τάκη Λουκάκη) και δίχως άδικο, αφού έχοντας την τύχη να επισκεφθώ διάφορα μέρη, νοιώθω όμορφα πλέον στη γείτονα.
Αν και πολιτισμικά η Τουρκία έχει μονάχα να επιδείξει στην ανθρωπότητα το κρουασάν και turquoise, πολιτικά δε, δε θέλω να σχολιάσω, διότι θα απολέσω τον τίτλο μου, εξακολουθεί να είναι για μας τους Έλληνες ένας προορισμός «ερωτο-μίσους».
Μυστηριώδης, ελκυστική, ευρωπαϊκή και ανατολίτικη, μουσουλμανική μα συνάμα και ανεκτική, ήρεμη μα και με έντονες εξάρσεις αποτελεί μία αγαπημένη και κοντινή, προσιτή επιλογή για εμάς τους Ίωνες (Υunanlar).
12001862_10207970960334879_991734089_o 11995059_10207971252542184_1534001572_o

11995374_10207970982575435_84745253_o 11993079_10207971047777065_543461157_o 11995218_10207971021216401_839392313_o 12005872_10207971266502533_2004035835_o
Αν κάποιος με ρωτούσε, τι βρίσκεις;
Χμμ θα σας πω ευθύς αμέσως με το χέρι στην καρδιά μου :

1. Οικονονικές διακοπές. Νοιώθω σαν πασάς και απολαμβάνω πράγματα που σε καμία άλλη χώρα πια δεν θα τα απολάμβανα
2. Ανθρώπινες στιγμές. Εξαφανισμένες από τον Δυτικό τρόπο ζωής. Οι κοινωνικές δομές της Τουρκίας δεν απέχουν από εκείνες των Τουρκικών σαπουνόπερων. Οι νέοι φιλούν το χέρι των πρεσβυτέρων. Τα παιδιά πάνε ακόμα με στολές στο σχολειό και οι νεώτεροι σηκώνονται μέσα στα μέσα μαζικής συγκοινωνίας για να καθίσουν οι μεγαλύτεροι. Όταν χρειαστείς κάτι συντρέχουν κι ας μη σε ξέρουν. Η δε φιλοξενία και ευγένεια είναι τρόπος ζωής.
3. Από το 1990 και εντεύθεν γίνονται προσπάθειες από τον ίδιο τον κόσμο να ανατραπεί τα αρνητικό αίσθημα προς τους «εχθρούς Έλληνες», μέσα από βιβλία, μέσα από ταινίες που έχουν λάβει διθυραμβικά σχόλια. Εξάλλου ο Τουρκικός κινηματογράφος θεωρείται ιδιαιτέρως ποιοτικός και ενδιαφέρων.

Αυτό το παραπάνω, το εκτιμώ. Από το 1821 για εμάς και από το 1923 για εκείνους συντηρείται σκόπιμα ένας στείρος εθνικισμός, που δρα σαν το σαράκι στο ξύλο.
Εκείνοι σε επίπεδο λαού – το τονίζω – προσπαθούν, εμείς;
Οι θρησκευτικοί ηγέτες αμφοτέρων έπαιξαν τραγικό ρόλο στις ανθρώπινες σχέσεις και στις μοίρες μας.

Πριν κλείσω, σας προτείνω να διαβάσετε το:
’Δυό φορές ξένος’ του Ιρλανδού Bruce Clark, καθώς και το ‘Θρησκεία και Εθνικισμός σε Ελλάδα και Τουρκία: Μία «Ιερά Σύνθεση»’ του καθηγητή Ιωάννη Γρηγοριάδη.

Μετά, να επισκεφθείτε την Τουρκία, αλλά με ανοιχτή την πόρτα της καρδιάς σας, κυρίως όμως τις αισθήσεις σας.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *