Το τίμημα

Σαν πλήρωσα το τίμημα της γνώσης

Επανάλαβα δυνατά:

Τόσα μα-χέρια με πλήγωσαν

Τόσες φωτιές…να! Τις έσβησα

Τόσα μάτια με κοίταξαν μα δε με είδαν

 

Όταν πλησίασες πια, ήμουν ενα άδειο σακκί

Μια ψυχή ρημαγμένη στους χρόνους

Σαν από θαύμα όμως

Ο πυρήνας της εκεί

Ολοζώντανος, καθόλου νεκρός

Να σπαρταράει ζωή

Να φυλάττει θεό αρχέγονο

Αυτόν της ωδής στον Έρωτα

Τον γόνιμο, τον γεμάτο άνθη και άνοιξη

 

Όταν ήρθες ήσουν ζεστός και μυρίζες θειάφι

 

Οταν ήρθες ήσουν γυμνός και μπήκες μέσα μου

 

Ήσουν εγώ. Σε γνώριζα ήδη.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *