ΩΔΗ

Το αναίμακτο φως ζώνει με μυστήρια τους αιματηρούς βράχους

Εσύ εισαι γυμνή στους αέρηδες
Με το στήθος σου λευκό και τους λαγόνες σου πρόθυμους

Δεν ειναι λαγνεία
Θωρείς το αντρικό σώμα και νιώθεις τους παλμούς να επιταχύνονται
Οι κόρες διαστέλλονται, ο ιδρώτας καλύπτει τα φαράγγια σου
Μα δεν ποθείς
Η διάσταση δεν ειναι γραμμική


Τα χαλίκια ειναι ζεστά, τα πόδια σου πονάνε
δε θες ν΄ αφήσεις τον αέρα
Φουσκώνεις το στήθος σου με θάλασσα και κλείνεις τα μάτια σου.

Λαμπιριζουν ακόμη τα χέρια του και το στέρνο, τα Κόκκαλα, η πλάτη του.
Θες να το αγγίξεις με δέος
Θελεις ανακούφιση και αυτό το έλεος
Των αρχαίων μυστηρίων
Θέλεις να πολεμήσεις για τον έρωτα.

Λούζεσαι με φως, αστράφτεις,
Αφορίζεις καθετί που μπαίνει ανάμεσα σε ΄σενα και σε Αυτόν

Τον καλείς
«Σ΄ αγαπώ»
Το λες απλά, όπως το «ξημέρωσε»

Γράφει η Δήμητρα Διαμαντίδου

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *