Όταν δε σε βλέπουν

Στροβιλίζεσαι στο σκοτάδι
Στις μαύρες σκέψεις
Στις απαγορευμένες πράξεις

Στο φως της μέρας φοράς προσωπείο
Είσαι ρόλος, μια δουλειά, πέντε φίλοι, ένα χόμπι και μια δικαιολογία για όλα

Μα όταν δε σε βλέπουν είσαι εσύ
Διαμορφωμένος απ΄ το τρομακτικό, μοναχικό τοπίο της ψυχής σου
Πεδίο αλλοπρόσαλλων πειραματισμών και ανατριχιαστικών ήχων εκ των έσω
Τύμπανα μα και βιολιά

Σε ασφυκτική εσωτερίκευση
Σε αναζήτηση γαλήνης και τρόπων να ξεπεράσεις τα παιδικά σου τραύματα

Αφήσου και χόρεψε σα να μη σε βλέπουν
Δεν ξέρεις πόσο μένει
Είσαι εκτεθιμένος στο θάνατο

Πέταξε με τις μαύρες φτερούγες σου ως την ήλιο
Το ζεστό άγγιγμα της αλήθειας θα σ΄ ανακουφίζει κάνοντάς σε να νομίζεις πως τη γνώρισες

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *