ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΟ ΜΕΤΣ

Όσο περπατώ επί της οδού Αναπαύσεως τόσο περισσότερες μαρμάρινες πλάκες συναντώ Μαρμάρινες πλάκες με φωτογραφίες Αναρωτιέμαι αν οι νεκροί περίμεναν να στολίζουν τις βιτρίνες των μαρμαροτεχνητών. Στην οδό Αναπαύσεως πενθώ, όπως πρέπει, για καθετί νεκρό. Δεν είναι μόνο άνθρωποι. Πεθαίνουν οι στιγμές, οι αποφάσεις, τα αισθήματά μας το «εγώ», οι δικαιολογίες, οι ψευδαισθήσεις μας. Πεθαίνουν […]

ΕΘΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΝΟ

Είμαι στα κλαδιά μιας κερασιάς Φυλλοροώ Ρίχνω την καρδιά μου μεσ’ τα αίματα Να πίνει τον πόνο Να εθίζεται Σε καταστάσεις ανεκδιήγητες Τη ρίχνω και την κοιτάζω να πέφτει περιμένοντας ότι θα τη σταματήσω Να προϋπαντήσει τον πόνο Να εθίζεται Σε πηγάδι βαθύ Τη ρίχνω και περιμένω ν΄ακούσω τον ήχο της πρόσκρουσης Να νιώθει τον […]

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΣΗ

Έβαζα κρασί κάθε βράδυ και μ’ έλυνε. Βοηθούσε πολύ. Η σκέψη μου σα νερό κυλούσε πάνω στο χαρτί. Λόγια πικρά μ’ αλήθεια. Και πόνος. Χανόταν έπειτα. Μια που τον έγραφα, τον περιέγραφα δηλαδή, και μια που τον ρουφούσε το χαρτί. Μάλλον ήταν η εξομολόγηση. Κι έβγαζα συμπεράσματα. Για τους άλλους. Ποτέ για ‘ μένα. Δεν […]

7′ 16″

Τα εμπόδια που βρίσκω Είναι μυρηκαστικά κι Άλλες φορες πολεμοφόδια. Χανομαι διακριτικά στις σκέψεις Κι η κοπέλα απέναντί μου στο μετρό Με κοιτάζει με ανία Νιώθω τα πόδια μου στη γη, τους δρόμους άδειους Νιωθω τα κτίρια γυμνά, οι φωτεινές επιγραφές σβηστές Η πόλη μοιράζει σιωπή Μέσα στους εκκωφαντικούς θορύβους και στις μέρες που κατρακυλούν, […]

ΕΠΟΧΙΑΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Τα κίτρινα φύλλα των δέντρων με προσπάθεια κάθονται πάνω στα κλαδιά. Τα περισσότερα ξαπλώνουν στον τσιμέντενιο δρόμο. Τα παπούτσια των περαστικών τα πατάνε αφηνοντας ένα δυνατό κρότο στ’ αυτιά μου, σαν απότομος πυροβολισμός. Μια παρέλαση από ομπρέλες ξεκινάει με τις πρώτες ψιχάλες. Δυνατές χοντρές σταγόνες από βροχή πέφτουν στα τζάμια των κτηρίων. Σα δάκρυα που […]

ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ

Ήμουν βέβαιη. Βέβαιη πως ξέρω. Όλα τα χρόνια. Για όλα. Ποτέ δεν χρειάστηκα κλαδί. Κι ας μου προσφέρθηκε. Δεν το έπιασα. Πίστευα η δόλια πως δεν υπάρχει θεός … και τόλμησα. Τόλμησα ν’ αψηφίσω. Τιμωρήθηκα γι’ αυτό. Για την ανεξαρτησία μου. Τη δήθεν. Είχα πει τόσα. Μα δεν ήξερα -στ’ ορκίζομαι- ότι υπήρχες εσύ. Μέχρι […]

ΠΑΤΜΟΣ

Σφουγγάρια τα δύο μου μάτια Νοτισμένα απο την αλμύρα της θάλασσας Φυλακισμένοι ήχοι απο κοχύλι που έχει ξαπλώσει απαλά στο βυθό της Ακουμπώντας το στο αυτί, σε ταξιδεύει σε καλοκαιρινές περιπέτειες Κορμιά σμιλευμένα, στεγνά, αλατισμένα απελευθερώνονται απο το ζυγό των ρούχων Η καθε πτυχή τους κραυγάζει για μια μικρή επανάσταση ενάντια στα πρέπει της μεγαλούπολης […]

ΕΚΣΤΑΣΗ

Αδιαμεσολάβητη η σχέση μου με το θείο τούτη την εποχή Σχέση μυστικιστική, αγαλλίαση και συνάμα πόνος ερωτικός Eπαφή με το υπεραισθητό τις νύχτες, τελετουργικό που δεν μπορώ να αρνηθώ Μου ζήτησε χορό, χορό που ήδη του ‘χα τάξει Έναν του Διονύσου, υπερβατικό, απελευθερωμένο από ιστορικές προϋποθέσεις Και είπα ναι Στο υπερκόσμιο πνεύμα Στο νερό που […]

ΠΟΙΑ ΜΕΡΑ ΘΑ’ ΝΑΙ

Δευτέρα ή δεύτερα έρχονται τα χάδια σου Τετάρτη ή τέταρτη είναι η υπόσχεση που μου έδωσες οτι με μια αγκαλιά, με ένα άγγιγμα σου στο λαιμό μου θα λυτρωθώ Θα υποχωρήσει η μπόρα στα ματια μου Το χείλη μου ξεφλουδισμένες βάρκες απ’ τη λυσσασμένη, αλμυρή θάλασσα … θα πιάσουν κάποτε στεριά Και τα μαλλιά μου […]

Ebb n flow improvisation

Η μέρα μου ξεκινά στις 7:30. Εντάξει, στις 8:00. Ωραία, ωραία στις 8:45. Δε με παίρνει άλλο, πρέπει να σηκωθώ. Χωρίς καμία σκέψη πηγαίνω στην κουζίνα και βάζω καφέ. Ο καφές είναι απαραίτητος για τη σκέψη.   Αποχωρισμός Οι λέξεις έχουν μεγάλη δύναμη κι αυτό γιατί δομούν, δίνουν μορφή στις απροσδιόριστες υφές του μυαλού μας. […]

ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ

Βρήκα να φορέσω ένα ρούχο παλιό, ένα που κάποτε μου ταίριαζε. Είχα ετοιμαστεί και ήμουν σίγουρη ότι θα σου αρέσω. Μια τελευταία ματιά στον καθρέπτη και η διάθεσή μου γκρεμίστηκε. Σαν τη στοίβα με τα ρούχα που σιδέρωνα ψες. Ήξερα πως θα πέσουν κι όμως έβαζα κι άλλα. Σωριάστηκαν στο πάτωμα κι ο κόπος μου […]

ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ

«Τα βουνά έχουν ψηλώσει πια για μένα, εσείς τώρα πρέπει να τα ανεβείτε» Συν-πεζοπόρος κάπου στο Δυτικό Μαίναλο, ετών 70 Υπό το πρίσμα της άνοιξης, βρέθηκα μπροστά σε μία ανεμώνα. Ήταν κατακόκκινη και ψηλή, λεπτή, κεχαριτωμένη. Κομμένη από τη ρίζα της Μου φάνηκε κάπως βασανισμένη κι όταν γύρισα στο σπίτι πότισα την ορχιδέα μου με […]