ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΕΣ

Θυμάσαι τον εαυτό σου μαινόμενο να σφίγγεις τη γροθιά σου και να ζητάς την αλήθεια. «Θέλω να ξέρω την αλήθεια» … έλεγες σε μια διαμάχη, σαν πρωταγωνιστής σε δράμα, σαν ανίδεος για το τι αποτελεί το κράμα. Αυτό είναι η ζωή. Ένα κράμα. Με δόσεις αλήθειας, με ερμηνείες, με υποκειμενικές αντικειμενικότητες και πολλά παραμύθια. Ψέματα. […]

ΕΡΩΤΕΣ ΕΝΗΛΙΚΩΝ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΝ SOCIAL MEDIA

Facebook, viber, skype, tinder, lovo, whatsapp… Άλλαξε μορφή ο έρωτας. Και μαζί αλλάξαμε κι εμείς. Ή και ανάποδα. «Ένας άλλος κόσμος», όπως είπε την ταινία του ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης. Το σεξ έγινε εύκολο, γρήγορο, φτηνό. Για την ακρίβεια πιο εύκολο, πιο γρήγορο, πιο φτηνό. Η εποχή μας πλημμύρισε άγχος, ανεργία, απόγνωση, οργή, αβεβαιότητα, παθογένειες. Ο […]

ΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΕΣΩ

Όλη τη θλίψη της γράφει η Δήμητρα Διαμαντίδου Στηριζόσουν σε βραχίονες από τσιμέντο, η εικόνα σου ήταν αρκετά σουρεαλιστική για να μοιάζει με πρόσφορο έδαφος σχολιασμού, εσύ όμως έβαλες «μηδέν εις το πηλίκον» και προχώρησες σε ένα έδαφος απορροφητικό. Απορρόφησες την εχθρική σου στάση κι έγραψες, κάτι που δεν είχε ξαναγράψει ποτέ. Την έκφραση, χωρίς […]

ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ

Καταπονημένοι συναισθηματικά, πληγωμένοι, χωρίς όρεξη και ικανότητα για ύπνο. Ατέλειωτες ώρες σκέψης και αναλύσεις επί των σημείων αλλά και επένδυση σε γενικότερες χαμένες επιθυμίες που τυχαίνει να θυμόμαστε την ώρα που μας πάει κάτι στραβά. Κάτι μικρό, κάτι μεγάλο, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι πάλι συννέφιασε. Μετρήστε τις στιγμές χαράς. Απίστευτο ότι χωράνε σε […]

ΜΟΝΟΓΑΜΙΚΗ ΣΧΕΣΗ. ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ.

Ο άνθρωπος έχοντας διανύσει τα πρώτα 6 χρόνια της ζωής του ως βρέφος και νήπιο, ζώντας την ερωτική εξάρτηση και σχέση με την μητρική φροντίδα, ως ο έρωτας της ζωής του, ξεκινά να ωριμάζει ψυχοσυναισθηματικά στο κλείσιμο της παιδικής περιόδου (6-12 έτη). Το ταξίδι αυτό συνεχίζεται στην περίοδο της εφηβείας και οργανώνεται με την είσοδο […]

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

Σημειώσεις της Δήμητρας Διαμαντίδου (the game of darkness) 27 Δεκεμβρίου 2016, στο δρόμο Έχει ξημερώσει «για τα καλά». Δεν έχω ποίηση αυτή τη στιγμή. Κοιτάω έξω τις συστάδες των δέντρων, άλλα αειθαλή, άλλα φυλλοβόλα. Κοιτώ τις κορυφογραμμές των βουνών μακριά και τον κάμπο που απλώνεται. Ο χειμώνας είναι βελούδινος, τρυφερός. Ένα πράσινο και σταχύ χαλί […]

ΑΧΝΑ

Γιορτές, παραμονή Χριστουγέννων Το δέντρο στο βάθος του σαλονιού Τα λαμπάκια φωτίζουν το χώρο Είναι νύχτα κι έξω δε χιονίζει Το κορίτσι έχει κολλήσει τη μύτη και το στόμα στο τζάμι Αφήνει την άχνα της Με τα μικρά της δαχτυλάκια σχηματίζει χιονόμπαλες Έξω δε χιονίζει, θα ήθελε όμως Τα δάχτυλά της ακουμπησμένα στο τζάμι του […]

DEAR DEER

Αγαπητό μου ελάφι, εσύ που τρέχεις πες μου. Πες μου για όσα αφήνεις πίσω σου. Για όσα προσπερνάς και σε θυμούνται ακόμη. Για όσα δεν λογαριάζεις. Από εδώ πέρασε ένα ελάφι λένε. Κι ακόμη για ‘σένα μιλάνε. Για την αβάσταχτη ομορφιά και για το πέταγμά σου. Για το χρώμα μα και για τα κέρατά σου. […]

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ

Υπάρχει γύρω μας η αέναη κίνηση Μα το «θαύμα» της αυταπάτης σου πως τα πράγματα είναι α κ ί ν η τ α σέρνεται από τον έναν μεγενθυτικό φακό στον άλλο και δε σε αφήνει να δεις καθαρά, χτίζει γύρω σου ομόκεντρα τείχη που σε κυκλώνουν Εκτός από τη βολή που σου προσφέρει η «κλίμακα» […]

ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΦΕΥΓΕΙ

Μετά από μια έντονη συζήτηση για όρια (αποδεκτά και μη) άρχισα να παιδεύω στο μυαλό μου ένα μέγεθος. Το χρόνο. Μόνο που ο χρόνος είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα, μια οφθαλμαπάτη δηλαδή στην εικόνα που έχουμε για το Σύμπαν. Κι η Φύση, ο Θεός μου,  δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από άτομα που κινούνται στο κενό. […]

ΣΤΟ ΧΑΛΑΚΙ ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ

Σε ξέρω όλη μου τη ζωή και πάντα σε θυμάμαι εκεί. Στο ίδιο μέρος. Ακίνητη. Αμετακίνητη. Ξεροκέφαλα και εγωιστικά καθηλωμένη στο κατώφλι της ζωής. Κολλημένη στο χαλάκι της εισόδου. Αναλλοίωτη. Δεν άλλαξες ποτέ. Ούτε μια στιγμή. Κι ας πέρασαν σχεδόν τριάντα χρόνια. Δέχτηκες και έφτιαξες μαζί με πόσους άλλους τη δική σου ζωή. Μια δυστυχισμένη […]

ΣΗΜΕΙΟ ΒΡΑΣΜΟΥ

«Σημείο», κατά τον Ευκλείδη, είναι εκείνο που δεν έχει κανένα μέρος. Περιέχει την έννοια της θέσης, της ύπαρξης, αλλά δεν έχει μετρήσιμα στοιχεία, δηλαδή, δεν μπορεί να μετρηθεί. Αυτή είναι η παγίδα! Οι άνθρωποι αναζητούμε απεγνωσμένα σε όλη μας τη ζωή σημεία: σημείο εκκίνησης, σημείο καμπής, σημείο τομής, σημείο αναστροφής, σημείο μηδέν. Ακατάσχετο, εμμονικό, αυτιστικό […]