Εμείς θα γράφουμε

…Κι έτσι,  εμείς θα γράψουμε πάλι τα ποιήματα, αυτά που σκιαγραφούν την «αύριο». Θα πούμε την αλήθεια μας, θα καταγράψουμε τα όνειρα: σκοτεινούς κύκλους ανθρώπων και ξύλινων μεγάλων αετών στημένοι εναλλάξ σε θέση μυστηριακή, σε θέση μάχης με τις λάμψεις των άστρων   Θα γράψουμε πάλι τα ποιήματα με τις παλιές λέξεις, αυτές που λιώνουν κάτω […]

Σαν μουσικό ολόκληρο

Σήμερα απεβίωσε το νέο και σφριγηλό σου κύτταρο Σε αποτελούσε για μέρες πολλές, Το σχήμα του έμοιαζε με σώμα απλανές Με κατάρτι αδειανό από πανιά Ένα δέντρο, γυμνό, με τις ρίζες στον αέρα   Απεβίωσε και ήταν μόλις 30 χρονών, Στο μεταίχμιο της γνώσης και της αλλαγής Από παιδί σε ενήλικα, Από τη νιότη στο […]

Στέκεσαι στην γκρίζα ζώνη

H λαγνεία του έρωτα έχει εκπέσει σε ταμπέλα neon που αναβοσβήνει πάνω από δεκάδες νεαρά κορμιά γιορτάζοντας μία κατ’ επίφαση «ελευθερία» που νομίζεις οτι απολαμβάνεις Είναι βορά στους κενούς αφορισμούς σου Κρύβεσαι από την πραγματική όσμωση δύο σωμάτων από την απορρόφηση και ταλάντωση της εσωτερικής έκστασης από μία πράξη τόσο εγωιστική που δεν αυτοκαθορίζεται χρειάζεται […]

Το «Είμαι» — Μέρος Ι | The «I am» – Part I

Αποσυντέθηκα Σε κενούς ρεαλισμούς Σε γλοιώδη υγρά και σε ύλη Σε γενικά συμπεράσματα Σε μόρια διάσπαρτα με διάτρητες άμυνες Σε μία μορφή ξενιστή που απολαμβάνει την ουσία μίας απαίδευτης μάζας Ανασυντέθηκα Είμαι πια μία κυματομορφή λευκής ενέργειας Είμαι οι μικρές σταγόνες της βροχής που διαθλούν το φως Έχω, στο φάσμα, πολλά χρώματα Έχω, στον ουρανό, […]

Φρέσκο αίμα

Ξαπλώνω πάνω στο κρεβάτι και αιμορραγώ Το αίμα έχει απλωθεί στο σεντόνι, έχει μουσκέψει το λευκό ξύλο και πέφτει Σταγόνα-σταγόνα στο ξύλινο πάτωμα. Είναι φρέσκο αίμα. Αναβρύζει από κάθε πόρο μου. Από τα μάτια, τα αυτιά το δέρμα, το στόμα. Δεν είναι αίμα θανατικό. Είναι φρέσκο. Όπως το νερό της πηγής, όπως το ολόγιομο φεγγάρι […]

Τα πουλιά

Τα πουλιά μετρούν τις αποστάσεις με φτερουγίσματα Τα πουλιά δε χρειάζονται τις θύμισες Δεν αναπολούν Μετρούν τις μέρες διαγώνια Τα πουλιά Σαρώνουν στο πέρασμα τη γη Σαν από πάντα θεοί χωρίς ελπίδα Χωρίς φόβο, χωρίς λάθη Δεν έχουν ασπίδες Τις απώλεσαν Τα πουλιά Τις έριξαν κάτω, τις μέτρησαν στο χώμα Με φτερουγίσματα Είναι περίεργα πλάσματα […]

Και ξεχνούν

Και ξεχνούν όσοι με πάτησαν πως είμαι σώμα ιερό και πως τα πόδια τους μυρίζουν άνοιξη Η γης φτιάχνεται από χώμα ανθρώπινο Η μυρωδιά της βροχής είναι οι ψυχές που δίψασαν και πίνουν από τις ρίζες των δέντρων συλλέγουν το θεόσταλτο, εφραίνονται κι αγαλλιάζουν Σηκώνουν απο μόνες τους λουλούδια με χρώματα, μαβιά, μπλέ ή άσπρα, […]