ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΟΥ

Όσο σωπαίνεις, νιώθω πως φορτίζεις το μυαλό σου με μία σκοτεινιασμένη ένταση Καταδικάζοντας επαναλαμβανόμενα τον εαυτό σου σε μία παρατεταμένη στέρηση φωτός Διψάς για κάθετι άγνωστο που δεν σε αφήνει να λιποταχτείς από τον αγώνα για Ζωή Ξεχνάς, όμως, πως στην Σιωπή κρύβονται όλοι οι Δαίμονες σου: τα παντοδύναμα ένστικτα κοπάζουν εκεί σα ναρκωμένα, μέχρι […]

ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΝΟΗΜΑ

Μερικές φορές είναι τόσο δύσκολο να νοηματοδοτήσω τη ζωή μου. Σηκώνομαι από το κρεβάτι με μια σκέψη καρφωμένη στο μυαλό «Και τι νόημα έχει;» Είναι που μεγάλωσα και θέλω να κάνω πράγματα με ουσία ή είναι μια εμμονή που απέκτησα και (ανα)ζητώ απαντήσεις για όλα; Το «γιατί έτσι» μου έχει τελειώσει από καιρό και ψάχνω […]

ΝΙΑΟΥΡΙΖΩ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ

ΟΡΙΣΜΟΣ: Ενήλικος άνθρωπος θηλυκού γένους, ο οποίος αναπτύσσει αντιδράσεις γάτας στα ερεθίσματα του κοινωνικού περιβάλλοντός του. Στο σύνολο των ήχων που παράγονται από το λάρυγγα και το στόμα του ατόμου αυτού κυριαρχεί μία αβάσταχτα μελιστάλαχτη ζεστασιά. Οι γυναίκες-«γατούλες» αρθρώνουν αργά και παρατεταμένα τις λέξεις, δεν αλλάξουν το ζαχαρένιο ηχόχρωμά τους όποιο κι αν είναι το […]

Μια γραμμή του Ρόθκο

Ελευσίνα 06:20 το πρωί, νεκρική σιγή τα πρώτα πλοία που μεταφέρουν σώματα τρακαρισμένα από το προηγούμενο βράδυ σε ένα σκληρό μαξιλάρι ξεκινούν από την προβλήτα Το σιδερένιο κουφάρι με την κόκκινη γραμμή στα μάγουλα του γλιστράει σαν το μαχαίρι στο απαλό βούτυρο σε αυτήν την ακυμάτιστη θάλασσα Μία αφίσα ξεθωριασμένη από κάποιον περιοδεύοντα θίασο μαρτυρά […]

Όταν δε σε βλέπουν

Στροβιλίζεσαι στο σκοτάδι Στις μαύρες σκέψεις Στις απαγορευμένες πράξεις Στο φως της μέρας φοράς προσωπείο Είσαι ρόλος, μια δουλειά, πέντε φίλοι, ένα χόμπι και μια δικαιολογία για όλα Μα όταν δε σε βλέπουν είσαι εσύ Διαμορφωμένος απ΄ το τρομακτικό, μοναχικό τοπίο της ψυχής σου Πεδίο αλλοπρόσαλλων πειραματισμών και ανατριχιαστικών ήχων εκ των έσω Τύμπανα μα […]

Να ξαλεγράρω θέλω

*με σαρκαστική διάθεση για το ακατανόητο της ζωής Ανοίγω τα μάτια, νιώθω στο ζνίχι ένα χτύπημα κι ένας φωτοσβέστης με προδωμένες ιδέες να χώνει τα δάχτυλά του σε ό, τι απέκτησα με κόπο. Εδώ πέφτει φραγγέλιο. Για να υποδουλωθώ. Είμαι ένας σύγχρονος σκλάβος, φυλακισμένος σε θύμησες που με κάνουν καταθλιπτικό. Παρακολουθώ ασκαρδαμυκτί και ζω με […]

Σαν μουσικό ολόκληρο

Σήμερα απεβίωσε το νέο και σφριγηλό σου κύτταρο Σε αποτελούσε για μέρες πολλές, Το σχήμα του έμοιαζε με σώμα απλανές Με κατάρτι αδειανό από πανιά Ένα δέντρο, γυμνό, με τις ρίζες στον αέρα   Απεβίωσε και ήταν μόλις 30 χρονών, Στο μεταίχμιο της γνώσης και της αλλαγής Από παιδί σε ενήλικα, Από τη νιότη στο […]

Μυαλό κουβάρι

Μια κουτή επιδίωξη να υπερασπίσεις όλα σου τα λάθη και να βγεις αλώβητος Μια λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τις επιθυμίες από τις ανάγκες σου Μια φωνή λογικής και αθέμιτης παρηγοριάς που σου ψιθυρίζει ότι δεν πειράζει Λαμπάκια που αναβοσβήνουν μα στα μάτια σου τρεμοσβήνουν, θρηνούν, μετρούν το χρόνο αντίστροφα Και ένα πιάτο φαγητό που […]

Φρέσκο αίμα

Ξαπλώνω πάνω στο κρεβάτι και αιμορραγώ Το αίμα έχει απλωθεί στο σεντόνι, έχει μουσκέψει το λευκό ξύλο και πέφτει Σταγόνα-σταγόνα στο ξύλινο πάτωμα. Είναι φρέσκο αίμα. Αναβρύζει από κάθε πόρο μου. Από τα μάτια, τα αυτιά το δέρμα, το στόμα. Δεν είναι αίμα θανατικό. Είναι φρέσκο. Όπως το νερό της πηγής, όπως το ολόγιομο φεγγάρι […]

Ο αχός της μάχης

Σα λογοτέχνης σε συγγραφική δυστοκία δε βρίσκω την άκρη στο νήμα. Συγκεχυμένες σκέψεις για τις σχέσεις γύρω μας, γι΄ αυτές που πετυχαίνουν, γι΄ αυτές που μαζί αμφισβητήσαμε. Και σκέψεις για εμάς. Αχ εμείς. Σ΄ έναν αμείλικτο πόλεμο προσωπικοτήτων, σ΄ έναν αγώνα σωστού και λάθους, για την επικράτηση του δυνατότερου, του ικανότερου, του πιο πετυχημένου, σε […]

Το τίμημα

Σαν πλήρωσα το τίμημα της γνώσης Επανάλαβα δυνατά: Τόσα μα-χέρια με πλήγωσαν Τόσες φωτιές…να! Τις έσβησα Τόσα μάτια με κοίταξαν μα δε με είδαν   Όταν πλησίασες πια, ήμουν ενα άδειο σακκί Μια ψυχή ρημαγμένη στους χρόνους Σαν από θαύμα όμως Ο πυρήνας της εκεί Ολοζώντανος, καθόλου νεκρός Να σπαρταράει ζωή Να φυλάττει θεό αρχέγονο […]

Διαδρομές

Λατρεύω τη διαδρομή Ομόνοια – Πειραιά με τον ηλεκτρικό και νομίζω για τους εξής δύο λάθος λόγους. Πρώτον, το τμήμα αυτό της σιδηρογραμμής που ανεβαίνει και κατεβαίνει, λοξοδρομεί, αγκομαχεί, σκαρφαλώνει σε γέφυρες με βουλιαγμένους δρόμους για να καταλήξει στη θάλασσα, υπονοεί τη ροή υπόγειων νερών. Νερών αρχαίων, στερεμένων κοιτών, βρόμικων φουσκωμένων νερών που προσπαθούν να […]