ΜΑΡΑΜΠΟΥ

Κάποτε σε ένα μακρινό παρελθόν ή σε κάποιο σύντομο μέλλον, θα φυτρώσουν φτερά στα χέρια και στους ώμους μας, φτερά πολύχρωμα και ράμφος κίτρινο σα του Μαραμπού και θα πετάξουμε με την θολή κραυγή μας μακριά, μακριά από τον φοίνικα της θλίψης, το φοίνικα με τις χνουδωτές καρύδες, σε αυτή την εγκαταλειμμένη όαση, την όαση […]

ΑΓΑΠΩ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΞΩΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Mια παραδοσιακή αλληγορική ιστορία αναφέρει πως μια φορά ένα φίδι άρχισε να κυνηγάει μια πυγολαμπίδα. Ύστερα από τρεις μέρες αδιάκοπης καταδίωξης, χωρίς δυνάμεις πια, η πυγολαμπίδα σταμάτησε και μίλησε στο φίδι: — Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση; — Δε συνηθίζω ν’ ακούω τα θηράματά μου, αλλά μια που θα σε καταβροχθίσω, μπορείς να ρωτήσεις. […]

ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΟΥ

Όσο σωπαίνεις, νιώθω πως φορτίζεις το μυαλό σου με μία σκοτεινιασμένη ένταση Καταδικάζοντας επαναλαμβανόμενα τον εαυτό σου σε μία παρατεταμένη στέρηση φωτός Διψάς για κάθετι άγνωστο που δεν σε αφήνει να λιποταχτείς από τον αγώνα για Ζωή Ξεχνάς, όμως, πως στην Σιωπή κρύβονται όλοι οι Δαίμονες σου: τα παντοδύναμα ένστικτα κοπάζουν εκεί σα ναρκωμένα, μέχρι […]

Όταν δε σε βλέπουν

Στροβιλίζεσαι στο σκοτάδι Στις μαύρες σκέψεις Στις απαγορευμένες πράξεις Στο φως της μέρας φοράς προσωπείο Είσαι ρόλος, μια δουλειά, πέντε φίλοι, ένα χόμπι και μια δικαιολογία για όλα Μα όταν δε σε βλέπουν είσαι εσύ Διαμορφωμένος απ΄ το τρομακτικό, μοναχικό τοπίο της ψυχής σου Πεδίο αλλοπρόσαλλων πειραματισμών και ανατριχιαστικών ήχων εκ των έσω Τύμπανα μα […]

Να ξαλεγράρω θέλω

*με σαρκαστική διάθεση για το ακατανόητο της ζωής Ανοίγω τα μάτια, νιώθω στο ζνίχι ένα χτύπημα κι ένας φωτοσβέστης με προδωμένες ιδέες να χώνει τα δάχτυλά του σε ό, τι απέκτησα με κόπο. Εδώ πέφτει φραγγέλιο. Για να υποδουλωθώ. Είμαι ένας σύγχρονος σκλάβος, φυλακισμένος σε θύμησες που με κάνουν καταθλιπτικό. Παρακολουθώ ασκαρδαμυκτί και ζω με […]

Γράμμα από τον κύριο Γιώργο

Αυτό το γράμμα ανήκει στον πατέρα του Νίκου. Γράφτηκε για να ευχηθεί στην οικογένεια και στους φίλους του με αφορμή το νέο έτος. Ο Νίκος σχολίασε «Εμένα μου άρεσε, αλλά βέβαια είναι και μπαμπάς μου» Κι εμένα μου άρεσε που δεν είναι μπαμπάς μου. Είναι απλός και λέει αλήθεια. Φαντάζουν τόσο ανέφικτα και τα δύο. […]

Και ξεχνούν

Και ξεχνούν όσοι με πάτησαν πως είμαι σώμα ιερό και πως τα πόδια τους μυρίζουν άνοιξη Η γης φτιάχνεται από χώμα ανθρώπινο Η μυρωδιά της βροχής είναι οι ψυχές που δίψασαν και πίνουν από τις ρίζες των δέντρων συλλέγουν το θεόσταλτο, εφραίνονται κι αγαλλιάζουν Σηκώνουν απο μόνες τους λουλούδια με χρώματα, μαβιά, μπλέ ή άσπρα, […]