ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ

Υπάρχει γύρω μας η αέναη κίνηση Μα το «θαύμα» της αυταπάτης σου πως τα πράγματα είναι α κ ί ν η τ α σέρνεται από τον έναν μεγενθυτικό φακό στον άλλο και δε σε αφήνει να δεις καθαρά, χτίζει γύρω σου ομόκεντρα τείχη που σε κυκλώνουν Εκτός από τη βολή που σου προσφέρει η «κλίμακα» […]

ΜΑΡΑΜΠΟΥ

Κάποτε σε ένα μακρινό παρελθόν ή σε κάποιο σύντομο μέλλον, θα φυτρώσουν φτερά στα χέρια και στους ώμους μας, φτερά πολύχρωμα και ράμφος κίτρινο σα του Μαραμπού και θα πετάξουμε με την θολή κραυγή μας μακριά, μακριά από τον φοίνικα της θλίψης, το φοίνικα με τις χνουδωτές καρύδες, σε αυτή την εγκαταλειμμένη όαση, την όαση […]

ΩΔΗ

Το αναίμακτο φως ζώνει με μυστήρια τους αιματηρούς βράχους Εσύ εισαι γυμνή στους αέρηδες Με το στήθος σου λευκό και τους λαγόνες σου πρόθυμους Δεν ειναι λαγνεία Θωρείς το αντρικό σώμα και νιώθεις τους παλμούς να επιταχύνονται Οι κόρες διαστέλλονται, ο ιδρώτας καλύπτει τα φαράγγια σου Μα δεν ποθείς Η διάσταση δεν ειναι γραμμική Τα […]

Ο Μαΐστρος

Σε κοιτούσα να δύεις πίσω από το Λυκαβηττό. Ήταν ένα θερμό καλοκαιρινό απόγευμα. Τα μάτια μου ήταν στυλωμένα πάνω σου. Η αύρα και τα χρώματα τριγύρω σχηματίζουν ήχους μυστικούς που ανακλώνται στον ουράνιο θόλο, επιστρέφουν όλο και μειούμενοι, εξασθενούν, καθώς το φως χάνεται στον ορίζοντα. Η βουή της πόλης δε μ’ αφήνει να τους ακούσω, γι’ […]

Μια γραμμή του Ρόθκο

Ελευσίνα 06:20 το πρωί, νεκρική σιγή τα πρώτα πλοία που μεταφέρουν σώματα τρακαρισμένα από το προηγούμενο βράδυ σε ένα σκληρό μαξιλάρι ξεκινούν από την προβλήτα Το σιδερένιο κουφάρι με την κόκκινη γραμμή στα μάγουλα του γλιστράει σαν το μαχαίρι στο απαλό βούτυρο σε αυτήν την ακυμάτιστη θάλασσα Μία αφίσα ξεθωριασμένη από κάποιον περιοδεύοντα θίασο μαρτυρά […]

Φρέσκο αίμα

Ξαπλώνω πάνω στο κρεβάτι και αιμορραγώ Το αίμα έχει απλωθεί στο σεντόνι, έχει μουσκέψει το λευκό ξύλο και πέφτει Σταγόνα-σταγόνα στο ξύλινο πάτωμα. Είναι φρέσκο αίμα. Αναβρύζει από κάθε πόρο μου. Από τα μάτια, τα αυτιά το δέρμα, το στόμα. Δεν είναι αίμα θανατικό. Είναι φρέσκο. Όπως το νερό της πηγής, όπως το ολόγιομο φεγγάρι […]

Βροχή σαν θάλασσα

Και ξαφνικά αυτή η ώρα ζυγώνει Μοναξιά, μοναχικότητα, Σεπτέμβρης, Είναι ακόμη καλοκαίρι και χάος Λέξεις που σε όσους δυνατούς συνδυασμούς και να τις βάλεις, πάντα το ίδιο θα σου λένε Θα δηλώνουν την ύπαρξή σου και την τελευταία εικόνα που κρατάς απο μικρό παιδί μέσα σου Πάντα το γιατί ποτέ χωρίς απάντηση Μερικές ώρες σε […]

Ζην ηδέως

Δεν ακούς τη μουσική; Τα φύλλα που θροϊζουν; Τους πυρακτωμένους μύδρους; Κάτι προσπαθούν να πουν. Στάσου αλάργα. Δες πιο καθαρά. Περιπλανήθηκες. Παραπλανήθηκες. Είναι τώρα αλλοιωμένες οι εντυπώσεις. Εκμαυλισμένο το παρόν. Αβέβαιο το μέλλον. Μαζί να κουβαλήσουμε τη λάσπη και τις πέτρες. Κι εγώ πουργός στο πλάι σου. Επίκουρος στον κόπο σου. Θα βρούμε το μέτρο […]

Η θάλασσα μέσα μου

Αν με ρωτήσουν να τους πω για εσένα θα τους πω πως είσαι μια θάλασσα. Μια θάλασσα απέραντη, ένα απέραντο μεσογειακό γαλάζιο. Μια θάλασσα πότε ήρεμη που δελφίνια χορεύουν στον αφρό της και πότε κύματα που ταξιδεύουν μπουκάλια σφραγισμένα με μηνύματα. Δεν ξαναέχω συναντήσει τέτοια θαλασσα με βυθό γεμάτο κόκκινα ζωντανά κοράλια και φύκια γυαλιστερά […]

Το χάρισμα

Είσαι το άγγιγμα ενός φίλου, Φύλλου απαλού κι αέρα γνώριμου. Μ΄ αγκαλιάζεις, κι ας είναι οι νύχτες μεγάλες, κι ας αιμορραγούν, κι ας πλήττουν τ΄ αστροφέγγαρα. Είσαι μια οικεία άβυσσος. Μοιάζεις με θύελλα που έχω ξαναπεράσει. Γνωρίζω τις στάλες της βροχής σου. Τις βροντές, τα φώτα και τις αστραπές σου. Έχω μείνει ξανά κάτω απ΄ […]

Ποίηση όσο μπορείς

Είναι βαθιά παιδαγωγική η ποίηση του Καβάφη, όχι με έναν τρόπο ηρωικό ή επικό αλλά με έναν τρόπο προσωπικό, εσωτερικό και αισθητικό. Αποτελεί τη σταθερή αναφορά μέσω της οποίας μπορούμε να γνωρίσουμε τον Ελληνιστικό κόσμο, έναν κόσμο με τεράστιο πολιτιστικό, επιστημονικό και πνευματικό υπόβαθρο, που παραμένει ο μεγάλος άγνωστος της εθνικής μας κληρονομιάς και παιδείας. […]