ΜΑΡΑΜΠΟΥ

Κάποτε σε ένα μακρινό παρελθόν ή σε κάποιο σύντομο μέλλον, θα φυτρώσουν φτερά στα χέρια και στους ώμους μας, φτερά πολύχρωμα και ράμφος κίτρινο σα του Μαραμπού και θα πετάξουμε με την θολή κραυγή μας μακριά, μακριά από τον φοίνικα της θλίψης, το φοίνικα με τις χνουδωτές καρύδες, σε αυτή την εγκαταλειμμένη όαση, την όαση […]

Σχετικότητα

Ο ελεύθερος άνθρωπος, δεν είμαι εγώ Δεν έχω σταματήσει να ελπίζω Όχι με την βαρύτητα του αισιόδοξου Μα με τη νότα του μείζονος, Δεν έχω σταματήσει να στοχοθετώ το «αύριο» σαν τη μόνη πηγή της ζωής μου   Ο «ελεύθερος» άνθρωπος δεν είμαι εγώ, Συνδέομαι, βλέπεις, με το ηλιοβασίλεμα, Ή με το σύννεφο, Ή με […]

Σαν μουσικό ολόκληρο

Σήμερα απεβίωσε το νέο και σφριγηλό σου κύτταρο Σε αποτελούσε για μέρες πολλές, Το σχήμα του έμοιαζε με σώμα απλανές Με κατάρτι αδειανό από πανιά Ένα δέντρο, γυμνό, με τις ρίζες στον αέρα   Απεβίωσε και ήταν μόλις 30 χρονών, Στο μεταίχμιο της γνώσης και της αλλαγής Από παιδί σε ενήλικα, Από τη νιότη στο […]

Στέκεσαι στην γκρίζα ζώνη

H λαγνεία του έρωτα έχει εκπέσει σε ταμπέλα neon που αναβοσβήνει πάνω από δεκάδες νεαρά κορμιά γιορτάζοντας μία κατ’ επίφαση «ελευθερία» που νομίζεις οτι απολαμβάνεις Είναι βορά στους κενούς αφορισμούς σου Κρύβεσαι από την πραγματική όσμωση δύο σωμάτων από την απορρόφηση και ταλάντωση της εσωτερικής έκστασης από μία πράξη τόσο εγωιστική που δεν αυτοκαθορίζεται χρειάζεται […]

Μέσα από τις κόρες των ματιών μου

Εδώ. Σ΄ ένα μέρος που θα καλώ «φως» Μέσα σε ένα χρώμα που θα καλώ «γυμνό» «Στο πυρ το εξώτερο» Θα ακολουθήσω τις εμπλεκόμενες γραμμές και θα βαφτίσω το σώμα μου Εδώ. Κάπως σαν την αρχή ενός απαλού αγγίγματος Ερωτικού και βασανισμένου Θα ακολουθήσω με το δάχτυλό μου τους χυμούς μου Θα καταταγώ στον πόλεμο […]

Η θάλασσα μέσα μου

Αν με ρωτήσουν να τους πω για εσένα θα τους πω πως είσαι μια θάλασσα. Μια θάλασσα απέραντη, ένα απέραντο μεσογειακό γαλάζιο. Μια θάλασσα πότε ήρεμη που δελφίνια χορεύουν στον αφρό της και πότε κύματα που ταξιδεύουν μπουκάλια σφραγισμένα με μηνύματα. Δεν ξαναέχω συναντήσει τέτοια θαλασσα με βυθό γεμάτο κόκκινα ζωντανά κοράλια και φύκια γυαλιστερά […]

Ιούλιος

Όπως οι απροσάρμοστοι σχηματισμοί των πουλιών στον αέρα, Και τα συνθήματα των σύννεφων (ω! λευκό του οφθαλμού μου) Αυτός ο τόπος, Τόπος ανίερος, ελεύθερος εγωιστής, ένας μοναχικός δαίμονας. Αφημένος στα πάθη του, κυκλωμένος από τις άγριες θάλασσες των νερών και των ανθρώπων. Βράχια. Περικυκλωμένα με ψάρια λειψά, με κύματα πελώρια, με ανέμους που δέρνουν τους […]

Και ξεχνούν

Και ξεχνούν όσοι με πάτησαν πως είμαι σώμα ιερό και πως τα πόδια τους μυρίζουν άνοιξη Η γης φτιάχνεται από χώμα ανθρώπινο Η μυρωδιά της βροχής είναι οι ψυχές που δίψασαν και πίνουν από τις ρίζες των δέντρων συλλέγουν το θεόσταλτο, εφραίνονται κι αγαλλιάζουν Σηκώνουν απο μόνες τους λουλούδια με χρώματα, μαβιά, μπλέ ή άσπρα, […]

Ανάμνηση

Στον ΜΣ Το χαμόγελό σου μου δείχνει έλεος, Όπως ταπεινά σχηματίζεται. Το βλέπω πρώτα στα μάτια σου καθώς κατεβαίνει και διαγράφεται στις γραμμές των χειλιών σου. Εκεί συνθλίβονται Τα ανήμπορα «ναι», τα θυσιασμένα «όχι» Η λύση και η ανασύνθεσή μου. Ανοίγουν μπρος μου τόσα καλοκαίρια… Από εκείνα τα παιδικά, Τα κόκκινα με τις πράσινες φλούδες. […]