ΑΓΑΠΩ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΞΩΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Mια παραδοσιακή αλληγορική ιστορία αναφέρει πως μια φορά ένα φίδι άρχισε να κυνηγάει μια πυγολαμπίδα. Ύστερα από τρεις μέρες αδιάκοπης καταδίωξης, χωρίς δυνάμεις πια, η πυγολαμπίδα σταμάτησε και μίλησε στο φίδι: — Μπορώ να σου κάνω μια ερώτηση; — Δε συνηθίζω ν’ ακούω τα θηράματά μου, αλλά μια που θα σε καταβροχθίσω, μπορείς να ρωτήσεις. […]

Δεύτερη ζωή (δεν) έχει

«Αν είχαμε δυο ζωές, δε θα σκεφτόμουν ποτέ να γράψω τούτο το μυθιστόρημα. Δε θα ωφελούσε ούτε εσάς ούτε εμένα, θα ζούσαμε την πρώτη μας ζωή σαν πρόβα, σαν δοκιμή, για να μάθουμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε τη δεύτερη. Αν πεθαίναμε δύο φορές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τη δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα από την […]

Εμείς θα γράφουμε

…Κι έτσι,  εμείς θα γράψουμε πάλι τα ποιήματα, αυτά που σκιαγραφούν την «αύριο». Θα πούμε την αλήθεια μας, θα καταγράψουμε τα όνειρα: σκοτεινούς κύκλους ανθρώπων και ξύλινων μεγάλων αετών στημένοι εναλλάξ σε θέση μυστηριακή, σε θέση μάχης με τις λάμψεις των άστρων   Θα γράψουμε πάλι τα ποιήματα με τις παλιές λέξεις, αυτές που λιώνουν κάτω […]

Γενάρης στο Σουλταναχμέτ

Χειμωνιάτικη λιακάδα που μαρμάρωσε πάνω στον οβελίσκο του Θεοδόσιου Δεν απόκαμε να φωτίσει το μήνα του Ιανού Μίσος έσυρε θύμησες από παλιά Κι έσπειρε άσωτο φόβο στου Βοσπόρου τον ορίζοντα Χωρίς μετάνοια, χωρίς δευτερολογία Διάλεξε τον ίδιο καταραμμένο ιππόδρομο γεμίζοντας τον με κραυγές κι άδικο κόκκινο μετάξι Γονατισμένη δίπλα κλαίει η Παναγιά για τα δικά […]

Γράμμα από τον κύριο Γιώργο

Αυτό το γράμμα ανήκει στον πατέρα του Νίκου. Γράφτηκε για να ευχηθεί στην οικογένεια και στους φίλους του με αφορμή το νέο έτος. Ο Νίκος σχολίασε «Εμένα μου άρεσε, αλλά βέβαια είναι και μπαμπάς μου» Κι εμένα μου άρεσε που δεν είναι μπαμπάς μου. Είναι απλός και λέει αλήθεια. Φαντάζουν τόσο ανέφικτα και τα δύο. […]

Γιατί δεν έρχεσαι;

Έλα Ας συναντηθούμε σ΄ εκείνο το σημείο της θέωσης που ο πόνος μοιάζει να΄ ναι μισός και η χαρά διπλή Γιατί δεν έρχεσαι; Την ονομάζω το θαύμα της ένωσης αυτή τη φωλιά που μονάχη προσδοκάω Έλα Φοβάσαι μα είναι επειδή δε γνωρίζεις Ξεδίπλωσε τις μαύρες σκέψεις σου και θ΄ αλλάξουν χρώμα Έλα Τις γνωρίζω ήδη […]

Μέσα από τις κόρες των ματιών μου

Εδώ. Σ΄ ένα μέρος που θα καλώ «φως» Μέσα σε ένα χρώμα που θα καλώ «γυμνό» «Στο πυρ το εξώτερο» Θα ακολουθήσω τις εμπλεκόμενες γραμμές και θα βαφτίσω το σώμα μου Εδώ. Κάπως σαν την αρχή ενός απαλού αγγίγματος Ερωτικού και βασανισμένου Θα ακολουθήσω με το δάχτυλό μου τους χυμούς μου Θα καταταγώ στον πόλεμο […]

Και ξεχνούν

Και ξεχνούν όσοι με πάτησαν πως είμαι σώμα ιερό και πως τα πόδια τους μυρίζουν άνοιξη Η γης φτιάχνεται από χώμα ανθρώπινο Η μυρωδιά της βροχής είναι οι ψυχές που δίψασαν και πίνουν από τις ρίζες των δέντρων συλλέγουν το θεόσταλτο, εφραίνονται κι αγαλλιάζουν Σηκώνουν απο μόνες τους λουλούδια με χρώματα, μαβιά, μπλέ ή άσπρα, […]

Ανάμνηση

Στον ΜΣ Το χαμόγελό σου μου δείχνει έλεος, Όπως ταπεινά σχηματίζεται. Το βλέπω πρώτα στα μάτια σου καθώς κατεβαίνει και διαγράφεται στις γραμμές των χειλιών σου. Εκεί συνθλίβονται Τα ανήμπορα «ναι», τα θυσιασμένα «όχι» Η λύση και η ανασύνθεσή μου. Ανοίγουν μπρος μου τόσα καλοκαίρια… Από εκείνα τα παιδικά, Τα κόκκινα με τις πράσινες φλούδες. […]