Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

Σημειώσεις της Δήμητρας Διαμαντίδου (the game of darkness) 27 Δεκεμβρίου 2016, στο δρόμο Έχει ξημερώσει «για τα καλά». Δεν έχω ποίηση αυτή τη στιγμή. Κοιτάω έξω τις συστάδες των δέντρων, άλλα αειθαλή, άλλα φυλλοβόλα. Κοιτώ τις κορυφογραμμές των βουνών μακριά και τον κάμπο που απλώνεται. Ο χειμώνας είναι βελούδινος, τρυφερός. Ένα πράσινο και σταχύ χαλί […]

Ο Μαΐστρος

Σε κοιτούσα να δύεις πίσω από το Λυκαβηττό. Ήταν ένα θερμό καλοκαιρινό απόγευμα. Τα μάτια μου ήταν στυλωμένα πάνω σου. Η αύρα και τα χρώματα τριγύρω σχηματίζουν ήχους μυστικούς που ανακλώνται στον ουράνιο θόλο, επιστρέφουν όλο και μειούμενοι, εξασθενούν, καθώς το φως χάνεται στον ορίζοντα. Η βουή της πόλης δε μ’ αφήνει να τους ακούσω, γι’ […]

ΑΓΓΙΓΜΑ ΜΟΝΑΞΙΑΣ

Κάνει ζέστη και σέρνω το σώμα μου απ΄ το κάθισμα σε μια πηγή νερού. Κάπως έτσι βαφτίζω τη βρύση. Μεσ΄ τη μοναξιά μου, ονοματίζω πράγματα, συμπεριφορές και καταστάσεις, σαν αποτύπωση για το τι έχει γίνει, λες και θα διορθώσω το χθες ή το σήμερα αν βρω τις κατάλληλες λέξεις. Κάποτε ονόμαζα το σώμα μου ναό, […]

Δεύτερη ζωή (δεν) έχει

«Αν είχαμε δυο ζωές, δε θα σκεφτόμουν ποτέ να γράψω τούτο το μυθιστόρημα. Δε θα ωφελούσε ούτε εσάς ούτε εμένα, θα ζούσαμε την πρώτη μας ζωή σαν πρόβα, σαν δοκιμή, για να μάθουμε να ζήσουμε όπως θα θέλαμε τη δεύτερη. Αν πεθαίναμε δύο φορές, είναι σχεδόν βέβαιο ότι τη δεύτερη θα πεθαίναμε καλύτερα από την […]

ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΟΥ

Όσο σωπαίνεις, νιώθω πως φορτίζεις το μυαλό σου με μία σκοτεινιασμένη ένταση Καταδικάζοντας επαναλαμβανόμενα τον εαυτό σου σε μία παρατεταμένη στέρηση φωτός Διψάς για κάθετι άγνωστο που δεν σε αφήνει να λιποταχτείς από τον αγώνα για Ζωή Ξεχνάς, όμως, πως στην Σιωπή κρύβονται όλοι οι Δαίμονες σου: τα παντοδύναμα ένστικτα κοπάζουν εκεί σα ναρκωμένα, μέχρι […]

ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΝΟΗΜΑ

Μερικές φορές είναι τόσο δύσκολο να νοηματοδοτήσω τη ζωή μου. Σηκώνομαι από το κρεβάτι με μια σκέψη καρφωμένη στο μυαλό «Και τι νόημα έχει;» Είναι που μεγάλωσα και θέλω να κάνω πράγματα με ουσία ή είναι μια εμμονή που απέκτησα και (ανα)ζητώ απαντήσεις για όλα; Το «γιατί έτσι» μου έχει τελειώσει από καιρό και ψάχνω […]

ΤΑ ΚΑΛΛΗ ΣΟΥ

Δεύτερος τίτλος: Μια δίκαιη ανταλλαγή Έτσι βρέθηκα για ακόμη μία φορά στα ευάλωτα σύνορα πραγματικού και μεταφυσικού Να σε κοιτώ για ώρα και να θαυμάζω τα πλάνα κάλλη σου που ονομάζω πια τέχνες εικαστικές Αυτά είναι το φρούριο του ασταθούς ψυχισμού σου, του έντρομου … καθώς ζεις τα τελευταία σου χρόνια Γιατί όλα τα χρόνια […]

Όταν δε σε βλέπουν

Στροβιλίζεσαι στο σκοτάδι Στις μαύρες σκέψεις Στις απαγορευμένες πράξεις Στο φως της μέρας φοράς προσωπείο Είσαι ρόλος, μια δουλειά, πέντε φίλοι, ένα χόμπι και μια δικαιολογία για όλα Μα όταν δε σε βλέπουν είσαι εσύ Διαμορφωμένος απ΄ το τρομακτικό, μοναχικό τοπίο της ψυχής σου Πεδίο αλλοπρόσαλλων πειραματισμών και ανατριχιαστικών ήχων εκ των έσω Τύμπανα μα […]

Το κορίτσι από τη Δανία

Aγγλική ταινία, σκηνοθεσία Τομ Χούπερ με δύο από τους πιο ταλαντούχους νέους ηθοποιούς της εποχής μας, ο βραβευμένος με Όσκαρ Βρετανός, Έντι Ρέντμεϊν (The Theory of Everything – Η Θεωρία των Πάντων) και η εκπληκτική για ακόμα μία φορά Σουηδέζα ηθοποιός, Αλίσια Βικάντερ – «Από Μηχανής» (Ex Machina), «Κωδικό Όνομα U.N.C.L.E» (The Man From U.N.C.L.E […]

Εμείς θα γράφουμε

…Κι έτσι,  εμείς θα γράψουμε πάλι τα ποιήματα, αυτά που σκιαγραφούν την «αύριο». Θα πούμε την αλήθεια μας, θα καταγράψουμε τα όνειρα: σκοτεινούς κύκλους ανθρώπων και ξύλινων μεγάλων αετών στημένοι εναλλάξ σε θέση μυστηριακή, σε θέση μάχης με τις λάμψεις των άστρων   Θα γράψουμε πάλι τα ποιήματα με τις παλιές λέξεις, αυτές που λιώνουν κάτω […]

Γράμμα από τον κύριο Γιώργο

Αυτό το γράμμα ανήκει στον πατέρα του Νίκου. Γράφτηκε για να ευχηθεί στην οικογένεια και στους φίλους του με αφορμή το νέο έτος. Ο Νίκος σχολίασε «Εμένα μου άρεσε, αλλά βέβαια είναι και μπαμπάς μου» Κι εμένα μου άρεσε που δεν είναι μπαμπάς μου. Είναι απλός και λέει αλήθεια. Φαντάζουν τόσο ανέφικτα και τα δύο. […]

Μυαλό κουβάρι

Μια κουτή επιδίωξη να υπερασπίσεις όλα σου τα λάθη και να βγεις αλώβητος Μια λεπτή κόκκινη γραμμή που χωρίζει τις επιθυμίες από τις ανάγκες σου Μια φωνή λογικής και αθέμιτης παρηγοριάς που σου ψιθυρίζει ότι δεν πειράζει Λαμπάκια που αναβοσβήνουν μα στα μάτια σου τρεμοσβήνουν, θρηνούν, μετρούν το χρόνο αντίστροφα Και ένα πιάτο φαγητό που […]