Το «Είμαι» — Μέρος Ι | The «I am» – Part I

Αποσυντέθηκα Σε κενούς ρεαλισμούς Σε γλοιώδη υγρά και σε ύλη Σε γενικά συμπεράσματα Σε μόρια διάσπαρτα με διάτρητες άμυνες Σε μία μορφή ξενιστή που απολαμβάνει την ουσία μίας απαίδευτης μάζας Ανασυντέθηκα Είμαι πια μία κυματομορφή λευκής ενέργειας Είμαι οι μικρές σταγόνες της βροχής που διαθλούν το φως Έχω, στο φάσμα, πολλά χρώματα Έχω, στον ουρανό, […]

Φρέσκο αίμα

Ξαπλώνω πάνω στο κρεβάτι και αιμορραγώ Το αίμα έχει απλωθεί στο σεντόνι, έχει μουσκέψει το λευκό ξύλο και πέφτει Σταγόνα-σταγόνα στο ξύλινο πάτωμα. Είναι φρέσκο αίμα. Αναβρύζει από κάθε πόρο μου. Από τα μάτια, τα αυτιά το δέρμα, το στόμα. Δεν είναι αίμα θανατικό. Είναι φρέσκο. Όπως το νερό της πηγής, όπως το ολόγιομο φεγγάρι […]

Ο αχός της μάχης

Σα λογοτέχνης σε συγγραφική δυστοκία δε βρίσκω την άκρη στο νήμα. Συγκεχυμένες σκέψεις για τις σχέσεις γύρω μας, γι΄ αυτές που πετυχαίνουν, γι΄ αυτές που μαζί αμφισβητήσαμε. Και σκέψεις για εμάς. Αχ εμείς. Σ΄ έναν αμείλικτο πόλεμο προσωπικοτήτων, σ΄ έναν αγώνα σωστού και λάθους, για την επικράτηση του δυνατότερου, του ικανότερου, του πιο πετυχημένου, σε […]

Δεσποινίς ετών 30 (…παρά κάτι ή και κάτι…)

Ηλικία: 30 Φύλο: Γυναίκα Οικογενειακή κατάσταση: Ανύπαντρη Προσωπικά χαρακτηριστικά: Ανήσυχη, δυναμική, δημιουργική, ψυχαναγκαστική, ερωτευμένη, αγχώδης, πολυπράγμων, ανεξάρτητη, ρομαντική, οργανωτική, ονειροπόλα, κυκλοθυμική. ————————————— Άχαρη ηλικία. Και σκληρή. Έχεις δώσει το στίγμα σου, αλλά δεν έχεις γευτεί τη μεγάλη επιτυχία. Έχεις κοπιάσει αρκετά, αλλά δεν έχουν εκπληρωθεί όλες οι προσδοκίες σου. Έχεις ζήσεις αρκετά, αλλά όλοι σου […]

Διαδρομές

Λατρεύω τη διαδρομή Ομόνοια – Πειραιά με τον ηλεκτρικό και νομίζω για τους εξής δύο λάθος λόγους. Πρώτον, το τμήμα αυτό της σιδηρογραμμής που ανεβαίνει και κατεβαίνει, λοξοδρομεί, αγκομαχεί, σκαρφαλώνει σε γέφυρες με βουλιαγμένους δρόμους για να καταλήξει στη θάλασσα, υπονοεί τη ροή υπόγειων νερών. Νερών αρχαίων, στερεμένων κοιτών, βρόμικων φουσκωμένων νερών που προσπαθούν να […]

Γιατί δεν έρχεσαι;

Έλα Ας συναντηθούμε σ΄ εκείνο το σημείο της θέωσης που ο πόνος μοιάζει να΄ ναι μισός και η χαρά διπλή Γιατί δεν έρχεσαι; Την ονομάζω το θαύμα της ένωσης αυτή τη φωλιά που μονάχη προσδοκάω Έλα Φοβάσαι μα είναι επειδή δε γνωρίζεις Ξεδίπλωσε τις μαύρες σκέψεις σου και θ΄ αλλάξουν χρώμα Έλα Τις γνωρίζω ήδη […]

Αλάργεψε η λογική

Άφησέ με να μιλήσω. Ήθελα να πω κάτι για ΄μένα. Από αυτά που δεν θες ν΄ ακούσεις. Από αυτά που δεν θέλω να ομολογήσω. Να μπορούσα να σ΄ έδενα. Να σ΄ ανάγκαζα. Ν΄ ανοίξεις τα μάτια και τ΄ αυτιά σου. Στην αλήθεια μου. Στην ομορφιά μου. Μετά να μη θυμάσαι πως το ΄κανα. Εγώ. Το […]

Η φωτεινή προσωπικότητα

Πού πήγε η φωτεινή προσωπικότητα. Η φωτεινή που ορίζεται απο το σκότος. Καθόταν στο μπαλκόνι και περνούσαν τα ασήμαντα λεπτά. Οι δρόμοι κάτω ακούγονταν, η πόλη ζούσε. Ζούσε στο σκοτάδι. Το τεχνητό φως. Κάποτε επέλεξα το τεχνητό φως. Ετσί όπως ζούσα, στην ακροβασία του σκότους, έχανα τη δράση. Το ένιωθα πως θα ήμουν πάντα μόνη […]